داستان چشم ها…

   (آيا براي انسان دو چشم قرار نداديم،بلد،8). چشم از شگفتيهاي خلقت است. چشم و خلقتش، چشم و داستانهايش انسان را به خضوع در برابر خالق بي همتا وامي دارد. چشم و شگفتيهاي خلقتش خود داستاني بلند دارد. شاعران در وصف چشم نوشته اند و هنوز مي نويسند، ولي باز هم تمام نمي شود.


    اما چشم داستان ديگري هم دارد. چشم آينه ي قلب است. چشم ها سر ضمير را فرياد مي زنند. چشمها داستان قلبها را مي گويند. چشمهاي خسته، چشمهاي غمگين؛ چشمهاي شاد، چشمهاي خندان، چشمهاي عاشق، چشمهاي يخ زده، چشمها همه از راز قلبها مي گويند. شايد پلکها بر روي چشم قرار گرفته اند تا راز قلب را پنهان کنند. مگر مي شود خنده را، غم را، رنج را و زخم را و ... در چشمها نديد. مگر مي شود داستان عشق را از چشمها نخواند. مگر عشق از چشم آغاز نمي شود.


                                            چشمهاي تو اقيانوس زلال و پاک است


                                            زيبا و بي همتا


                                            و بي کرانگيست(ح. خاموش)


   چشم ها در ظاهر شايد يکي رنگي، يکي درشت، يکي کشيده و ... باشد اما چشم ها هم چشمند، آنچه چشمها را متفاوت مي کند داستان چشمهاست.


                                            تنها چشمهاي تو


                                           چراغ اين خانه ي تاريک است


                                           نمير ستاره ي من


                                           که ماه را دزديدند(فرهاد راد)


    قيافه ها شايد فراموش شوند؛ شايد به مرور زمان تغيير کنند؛ اما چشمها هميشه به ياد مي مانند.


                                        گر نبردي باشد و من باشم و چشمان تو


                                        تا بخندد ديدگانت، جان به نخجيرت دهم(کشاورز)


   چشمها زبان گوياي دلند، آنچه را که دلها پنهان مي کنند، چشمها به فرياد مي گويند. چشمهاي منتظر، چشمهاي نگران، چشمهاي پر از بغض، چشمهاي نمناک، چشمهاي خيس، .... چشمها داستان دل را روايت مي کنند.


                                    دوباره چشم هاي تو مرا به دام مي کشد


                                     نگاه خوب و خسته ات چه ناتمام مي کشد(يسنا فاضلي)


    چشمها زبان دارند، حرف مي زنند، درد دل مي کنند، در سکوت فرياد مي زنند، گاهي به زباني ساده داستانها مي گويند، گاهي عشق را، گاهي دوست داشتني را که به زبان نمي آيد بلند مي گويند، چشمها گاهي از رنجهاي نگفته مي گويند، گاهي هزاران حرف را معنا مي کنند.


                  در چشمهاي روشن معصومت يک تکه آسمان سحر داري


                 چشمي به بخت خويش ندارم، نه اين لحظه هاي آخر ديدار است(مهرداد نصرتي)


     آري چشمها زبان دارند، زبان چشمها را بايد آموخت، به چشمها بايد نگاه کرد. شايد زبان دروغ بگويد، شايد لبخند فريب دهد، اما چشمها هرگز دروغ نمي گويند.


                               چقدر خوب و روشن است نماي چشم هاي تو


                                نمي رسد ستاره اي به پاي چشمهاي تو


                              به ماه خيره مي شوم دمي که گريه مي کني


                               دلم چه تنگ مي شود براي چشم هاي تو


                               تو تا که پلک مي زني به سجده مي رود دلم


                               دواي درد من شده پرستش خداي تو


                               شبي خراب مي شود حصارهاي فاصله


                               و آب مي شود دلم به پاي چشم هاي تو(سعيدي)






 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.