درس درس درس

همه ی صحبتا توشون تجربه هست، حتی اگر فقط یک سلام خالی باشه! میدونی چیه؟ اصلا قرار نیست از خود کلمه ی سلام درس بگیری، هنر اینه که از همه ی جنبه های صحبت، درس بگیری. محتوی، لحن، گوینده، حتی شنونده که خودت باشی!
خیلی خوبه بتونی از آدمای مختلف، درسای جدید یاد بگیری، درسای کاملا متفاوت! درسایی که شاید اصلا در لحظه متوجهشون نشی، درسایی که شاید اصلا در مورد محتوای صحبت نباشه! 
یسری چیزام هست که نیاز به درس جدید گرفتن نیست. یه چیزایی که تو خودت داریشون، فقط باید هر از چندگاهی یه تلنگر بت بخوره تا خاکشون برداشته شه و موتور زنگ زده، دوباره شروع به کار کنه !
یه چیزایی هم تازه است، اما برای اون موتور خاک گرفته، مثل روغن میمونه، کمک میکنه اون موتور، سرعتش، کیفیتش و عمرش بیشتر شه! یه چیزایی مثل یاد گرفتن اینکه، کمی بیشتر خودمون باشیم. خود واقعیمون، نه یه فیلم، نه یه تصویر دروغی، نه یه ماسک، برای همرنگ جماعت شدن، یا به زور، متفاوت از جماعت شدن! اصلا خودمون باشیم!!! چرا برای ماها اینقدر سخته خودمون باشیم؟ بدون ترس از قضاوت شدن، بدون ترس از منزوی شدن، بدون ترس از تمسخر شدن، و بدون ترس از .......... .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.