دنياي ظلم

                    دنياي آن روزِ پادشاهِ ظالم محمد رضا


شده مردم به ظاهر نيک و زيبا          وفا بر عهدِ خود هرگز ندارند


شده فرزند و هم ثروت فراوان           وفا هرگز هم اين قرآن ندارند


به ظاهر بنگري باشد چو مرغوب       چو خوردي طعم و هم قوَّت ندارد


چو گاوي مي نمايندي شکم سير      بلال اندر غذاشان ره ندارد


دلِ خود بسته بِه دنياي فاني            قيامت را کسي باور ندارد


نمايد گفتگو بهرِ قيامت                    ولي اندر عمل رغبت ندارد


نباشد آدمِ يک رنگ در دَهر               به جز مکر و حيَل بر سر ندارد


زنند دَم از خدا ليکن دروغي              کسي از راستي باور ندارد


بوَد مومن ولي آن هم به ندرت          اگر باشد به کس کاري ندارد


شده زيبايي عالَم فراوان                  کسي زيبايي ايمان ندارد


به تغييرِ جهان گرديده مايل               زِ عدلِ حق يقين باور ندارد


فروزان شد جهاني از چراغان            ولي دينِ خدا رونق ندارد


شده مسجد به ظاهر زيب و مرغوب   کسي در دينِ خود زيور ندارد


گرفته ريگِ صحرا رونق امروز              وليکن مردمش همت ندارند


ربودند ثروت و ناموسِ ما را                زِ بدبيني کسي غيرت ندارد


به ظاهر مرد و زن هر دو رئوفند          چو نيکو بنگريم مهري ندارند


شده دشمن به ما حُکّام امروز          کسي حقِّ سخن گفتن ندارد


زِ خوبانش ندارم انتظاري                  بَدانَش غيرت و عصمت ندارند


همه خود را به نيکويي زده جا           زِ پيشِ حق جُو اي ارزش ندارد


علي در گوشه اي بنشسته ناظر       نظَر هرگز به مال و زَر ندارد


 


                                                   ديوان شهيد صفحه 47


 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.