غزل هاي فطريّه

 اسعدالله ايامکم....تقبّل الله اعمالکم....طيّب الله انفاسکم

 (در سه مقطع:نوجواني ـ جواني ـ پيري)

عيد فطر  آمد  و  ما  جانب  خمّار شديم
شکرللّه  که  سبکروح  و  سبکبار شديم
بعد   يک چند  ز  چنگال  خماري رستيم
به   در   ميکده رفتيم  و  طلبگار شديم
سحر   از   محفل   رندان    شراب آلوده
بانگ  جانپرور  نوش آمد و بيدار شديم
ارجعي گفت به ميخانه ي وحدت ساقي
شعر لبّيک  سروديم  و  به رفتار شديم
چو نهال ز عطش سوخته کآبش بدهند
داد   پيمانه  به ما ساقي و  پربار شديم
تا  پديدار  هلال  مه  نو   شد  به  فلک
باز  در    خانه ي   خمّار   پديدار شديم
هله  با   پرده نشين  حرم عشق بگوي
پرده  بردار  که  ما  طالب  ديدار شديم
از  ازل   باده ي  گلگون  و  رخ   زيبا  را
چشم نگشوده و ناديده خريدار شديم
بارها پير مغان گفت مي صاف بنوش
که   از   آسيب بلاهات نگهدار شديم.
(2)
عيد فطر   آمد   كه   ساقي   عاشقان    را   جام داد
عاشقان   تشنه    را     از    جام    وحدت    كام داد
بعد چندي  لب  فروبستن  ز اكل و شرب ، دوست
سفره اي    گسترد     از    احسان    و    بار عام داد
تا    هلال    ماه     شوّال   از    افق     شد    آشكار
ساقي   از     راه     وفا    ،    كام     دل     ناكام داد
خلعتي   از   تار   و    پود    نور    بر    اندام     جان
حضرت    جانان    ز    لطف      بيكران     انعام داد
جانب     ميخانه      بشتابيد      اي      ميخوارگان
كاين   زمان   پير مغان  ،   اصحاب   را   پيغام داد
حيف، رفت آن ماه و صدشكر آمد اين عيد سعيد
دست   ساقي  باز   مي بوسم   كه  ما  را  جام داد
لب   فرو   بستيد   از    نوشيدني    گر   چند   گاه
از   خم    وحدت   شما     را     باده ي    گلفام داد
دست افشان   ،   پايكوبان    جانب   ساقي   رويد
چون كه عيدي  باده ي  جانبخش آن خوشنام داد
روزه داران    را   ز    راه    مرحمت   در  صبح  عيد
ايزد      جان    آفرين      پاداش     آن      ايام   داد
هوکشان  چون عيد فطر  آمد  ز  لطف  خويشتن
حضرت   حق     طبع    ما   را    قدرت    الهام داد.
(3)
ماه      رمضان      رفت  ....  بيا      باده بنوشيم
جامي   دو   سه     اوّل      سرِ سجّاده  بنوشيم
محراب    پر    از    رايحه ي   شُرب  طهور است
بشتاب    از  اين    باده    که    پا  داده بنوشيم
دُردي    که    در آن   راه  علاج  همه  درد است
ساقي     به      قدح     ريخته     آماده بنوشيم
با     خيل    گدايان    درش     ناب     دل افروز
همراه            حريفان           پريزاده     بنوشيم
با    ساده  رخي   چند  ،  روان    سوي   خرابات
آبادي       دل      را      قدحي      ساده بنوشيم
گر    لقمه ات   از   خوان قضا  پاک وحلالست
فرض  است    کز  اين   روزي   بنهاده بنوشيم
با    روزه ي   بگشوده   مباح  است   که امروز
خون     دل     رَز    با     رخ    بگشاده بنوشيم
تا   در   رگ  جان    شعله   زند   وسوسه انگيز
آن    باده    که     از   جوش   نيفتاده بنوشيم
در عيد رهايي   که   حساب  همه  پاک است
آن   مي    که    دهد     ساقي   آزاده بنوشيم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.